امروز خانم هما سرشار از بی ادبی کسانی سخن میگفت که او را مخاطب قرار داده و نا شایسته ترین ها را به او نسبت داده بودند که این موجب دلشکستگی همه ما ایرانیان است که فحاشی در فرهنگ ما نمیبایست راهی داشته باشد . ما ایرانیان مهاجر در آمریکا با افکار گوناگون نمیدانم تا چه اندازه نسبت به کسانی که در ایران حکومت اسلامی را برقرار کردهاند حساسیت داریم ولی ان چه که میتوانم بگویم این است که اکثریت قریب به اتفاق ما از طرز برخورد این حکومت اسلامی با جامعه امروز ایران ناراحت هستیم و خواستار تغییر هستیم . از آنجایی که افرادی شناخته شده در جامعه آمریکایی سخنگوی ما ایرانیان هستند حرفی نیست ولی ان چه که ما انتظار داریم برخورد ان ها را هم نمیخواهیم حالت این را داشته باشد که میخواهیم با حکومتی که در بالاترین انواع تعصب مملکت ما را اداره میکند با اعتدال صحبت کنیم. وزیر خارجه مملکت ما  طوری صحبت میکند که انگار فراموش کرده که خود او تقاضای استعفا در اینستگرام را کرده بود و حاضر نبود با حکومتی که همواره دشمن دشمن میکرد همراهی کند که البته اکنون طرز فکرش تغییر کرده . باید به این حکومت به طریقی رفتار کرد که اول ان هارا به این واقعییت آگاه کند و شرایطی را در مقابل ان ها قرار دهد که باید آشتی

 کرد . پرزیدنت ترامپ اولین کسی بود که این کار را کرد و علت این که ما ایرانیان با او همراهی همین برخورد است . ما میدانیم که او با ان ها معامله خواهد کرد ولی با شرطی و این خود ان چیزی است که همه ما میخواهیم .

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

قصه های دانشگاه پهلوی

قصه های دانشگاه پهلوی (منو ساعد و جواد) کنکورهای تهران و یه جورایی پیچوندم. دیگه نمی تونستم تکرارهای زندگی با خانواده را تحمل کنم. مهندسیها رو آرشیتکت دانشگاه ملی رو همه رو بی خیال شدم. دیگه نمی خواستم، تی بی تی بودو ادوارد پزشکیان عزیز و نغمه سوسن از تهران تا شیراز او بود آقاسی و دکتر داوود مقامی نم نم باران بر سر یاران و زمزمهای سال صفری ها برای کرس تابستانی. وسط اصفهان پیاده شدم و جلدی با یک بطر اسمیرانف تی بی تی رو در پلیس را ه دروازه شیراز با تاکسی قطع کردمو دوباره سوار شدم. شاگرد راننده حسابی حال داد یخ و لیوان و خیار با اندکی نوشابه مارو دانشجو کرد. همه خواب بودند ادوارد نه من می تونستم بهش بگم مانوک فقط من. آره داداش مانوک هم خوابید من موندم سیگار وینستون در صندلی بغل راننده و سوسن که میخواند، دل از عشقت دگر کردم رفتم بار سفر بندم ولی دیدم مثل همیشه نمیشه نمیشه..... این راه زیاد میری میای راننده پرسید گفتم دفعه اولم گفت پس چطور جلد و زبل پریدی و اومدی با یه آب شنگولی، گفتم خدا داداش اگه بخواد حال بده میده. خندید گفت دانشجویی گفتم تازه بعد آخرین جرعه شدم گفت دم...
بیشتر بخوانيد

عصر خوابگاه

بیشتر وقتها طرفهای عصر توی خوابگاه حوصله که سر میرفت میآمدیم سر در ورودی خوابگاه با ۵ ریال رایج خودمون را به چهار راه زند میرسوندیم و بعد از خوردن غذا در چلوکبابی گلستان فیلمی هم در سینما میدیدیم و بعدش مثل بچه آدم به خوابگاه بر میگشتیم . ولی این بیشتر وقتهایی که گفتم مال زمانی بود که مزه تریاک را نچشیده بودیم . مزه تریاک را اگر بخواهی بی ملاحظه و بدون ترس از معتاد شدن در شیراز بچشی خیلی راحت میتونستی پیداش کنی که این بار  با یکی از بچه هایی که مثل همه ما علاف بود و اسمش هم همه میشناسن در همون چهار راه زند داخل یک کوچه میشدیم و وارد منزل استوار میشدیم که در یکی از اتاق هاش منقل گذاشته بود و تریاکهای دولتی کوپنی را که به شصت سال به بالا ها میدادن به ما میفروخت یعنی مینشستیم پای منقل  . دیگر بعد از چشیدن بار اول پای  ما باز شد و یک  برنامه دیگر  هم به شبهایمان اضافه شد که ادامه ان  یک عمر ۳۰ ساله ایست که هر روز ان تلاش برای نعشه شدن بود و بس و انقدر ادامه پیدا کرد که تقریبا هستی  به باد رفت .  بعد از منزل استوار ...
بیشتر بخوانيد